Ασφάλεια... ασφαλώς

Φτάνοντας στο Αεροδρόμιο του Μπουένος Άιρες ανακαλύπτω ότι το δρομολόγιο που θα ακολουθούσα έχει αλλάξει και η επόμενη πτήση είναι πολλές ώρες αργότερα. "Ευκαιρία για μια βόλτα στην πόλη" σκέφθηκα, "να γνωρίσουμε κι από κοντά πως είναι η ζωή των πορτένιος".
Μια αντικειμενική δυσκολία όμως είχε ανακύψει. Τα ρούχα μου παρέπεμπαν ακόμα σε καιρικές συνθήκες βορείου ημισφαιρίου και ο Σεπτέμβριος στο Μπουένος Άιρες είναι αρκετά "χειμωνιάτικος" μήνας.
Πολύ απλά θα πάω να ζητήσω την βαλίτσα μου, να αλλάξω και μετά την κλειδώνω κάπου και συνεχίζω την ημέρα μου, τί ποιο απλό θα έλεγε ο οποιοσδήποτε. "Δεν υπάρχουν χώροι ασφαλείας για κλείδωμα αποσκευών" με απογοήτευσε λίγες στιγμές αργότερα η κυρία επί των πληροφοριών του αεροδρομίου. "Ουφ, και τώρα τι κάνουμε;"
Επειδή δεν υπάρχει πιο κουραστικό σκηνικό από τον ταξιδιώτη αποκλεισμένο σε ένα αεροδρόμιο (μου ήρ8ε στο μυαλό εκείνη η ταινία με τον Τομ Χανκς που ζει σ'ενα αεροδρόμιο αποκλεισμένος και ένιωσα μια απέραντη μοναξιά αναλογιζόμενος ότι είναι αληθινή ιστορία), αποφάσισα να πάρω την βαλίτσα και "μετά βλέπουμε".
Μετά από λίγο συζητάω με τους υπαλλήλους στο counter των Αργεντίνικων Αερογραμμών εκθέτοντας των προβληματισμό που σας παρέθεσα παραπάνω. "Ελάτε μαζί μου!" λέει μια κυρία που έχει το στυλ προϊσταμένης, και φυσικά την ακολουθώ.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα έχω περάσει μέσα στον χώρο όπου είναι οι transit αποσκευές, έχω πάρει την αποσκευή μου και έχω βγει στον χώρο των αναχωρήσεων και πάλι. Απλά και με συνοπτικές διαδικασίες απέκτησα αυτό που ήθελα και είχα πλέον ρούχα για βόλτα στη Λα Μπόκα!
Αν τελειώνε εδώ η εξιστόρηση δε νομίζω ότι θα είχε κάποιο ξεχωριστό ενδιαφέρον για κανέναν. Το ενδιαφέρον είναι όμως ότι ξαναβρέθηκα στο counter των Αργεντίνικων Αερογραμμών και χωρίς πολλές διατυπώσεις η ίδια κυρία με οδήγησε ξανά στον χώρο απ' όπου είχα λάβει την βαλίτσα μου πριν λίγο και την εναπόθεσα στον ίδιο χώρο χωρίς να μεσολαβήσει κανένας έλεγχος. Φυσικά στο μεσοδιάστημα θα μπορούσα να είχα κάνει οποιαδήποτε ανακατάξη στα αντικείμενα που είχα εντός και αν ήμουν ταλιμπάν (λέμε τώρα) να είχα βάλει μέχρι και βόμβα.
Τώρα, αρκετό καιρό μετά και με πολλά ακόμα αεροδρόμια πέραν των ελληνικών με αυστηρούς ελέγχους και μηχανήματα που "σφυρίζουν" σε θέματα ασφαλείας, αναρωτιέμαι για ποια αυστηρή ασφάλεια μιλάμε... Και ξέρετε κάτι, δεν έχει και νόημα, όταν θέλουν να κάνουν την ζημιά κάποιοι... την κάνουν.. οι υπόλοιποι απλά θέλουμε να ταξιδεύουμε.

Ντόπιο

Έχει πλάκα αλλά και επιμορφωτικό χαρακτήρα συνάμα μια επίσκεψη σε λαϊκή αγορά, το παζάρι που έλεγε ο πατέρας μου και κυριολεκτούσε καθώς απολάμβανε ιδιαίτερα να «πικάρει» τους πωλητές με παζάρια στις τιμές.
Επιμορφωτικός είναι ο χαρακτηρισμός διότι μαθαίνεις πολλά για την επικαιρότητα, το «σφυγμό» του μέσου Έλληνα καταναλωτή για όλα τα τρέχοντα ζητήματα και όχι μόνο. Η πλάκα ποια είναι;
Η πλάκα έγκειται στο γεγονός ότι το σύγχρονο μάρκετινγκ προστάζει να εφευρίσκουν νέες μεθόδους οι πραματευτάδες ώστε να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Ένα όχι και τόσο σύγχρονο αλλά αειθαλές «μότο» είναι η γνωστή ατάκα «ντόπιο». Ντόπιο το κοτόπουλο, ντόπια η ντομάτα, ντόπιο το τάδε και το δείνα. Μην πάρετε από τα άλλα που είναι ξένα, από δω, από τα δικά μας! Έχω βρεθεί σε λαϊκές αγορές πολλών ελληνικών πόλεων και σε όλες, μα όλες, κυριαρχεί αυτό το σύνθημα. Ομολογώ ότι ήταν διασκεδαστικό, τουλάχιστον στην αρχή, να παρατηρώ ότι τα πεπόνια της Λάρισας ήταν τα καλύτερα και οι πατάτες της Ρόδου είναι νοστιμότατες κ.ο.κ. Μέχρι που αντιλήφθηκα ότι το γεγονός το έπαιρναν στα σοβαρά πολλοί καταναλωτές. Κι εκεί ήταν που παλάβωσα τελείως. Είναι ποτέ δυνατόν κάθε τόπος να παράγει τα καλύτερα και να υπερτερεί έναντι των άλλων σε όλα τα αγαθά; Κι όμως η αντίληψη που επικρατεί είναι ότι ο ντόπιος παραγωγός είναι ο καλός γιατί τον ξέρουμε ότι ταΐζει τα κοτόπουλα μόνο καλαμπόκι ενώ αλλού τα δίνουν αποφάγια και αντιβιοτικά! Ο ντόπιος αγρότης βάζει μόνο κοπριά στις ντομάτες ενώ ο αλλότριος τις ταράζει στα φυτοφάρμακα και πάει λέγοντας.
Δε νομίζω ότι κάποιος σοβαρός καταναλωτής θα πίστευε αυτού του είδους τα παραμύθια λες και οι αγρότες διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή (θα έλεγα ότι διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, και μόνο) ή ότι κάθε περιοχή «εξάγει» ότι σαβούρα έχει στις άλλες και πουλάει στην τοπική αγορά τα εκλεκτότερα! Αλλοίμονο δηλαδή αν σύμβαινε κάτι τέτοιο.
Μέχρι τότε λοιπόν αφήστε να πιστεύω ότι το Άργος έχει νόστιμα πεπόνια και το Νευροκόπι εκλεκτές πατάτες χωρίς φυσικά να απαξιώνω τις τοπικές γεύσεις και καλλιέργειες κάθε περιοχής.
Είναι γοητευτική μια βόλτα στην λαϊκή.

Δάσκαλε εσύ;

Σκεφτόμουν να κάνω ένα απολογιστικό κειμενάκι για τον πρώτο χρόνο του blog με μια γενική αναφορά στην επικαιρότητα. Τελικά όμως κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν δυο ειδών επικαιρότητες. Η γενική που αφορά αυτά που βλέπουμε (ή νομίζουμε ότι βλέπουμε αλλά απλά μας δείχνουν) στις ειδήσεις και η ειδική ή προσωπική που αφορά τα δικά μας νέα που είτε μας αρέσουν είτε όχι, τα… βλέπουμε!
Με αυτή την αφορμή θα μιλήσω για δικά μου νέα, αν και όπως έχω γράψει παλιότερα δεν πιστεύω στην παρθενογέννηση των εμπειριών, όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε ζήσει κάτι κοινό με τους υπόλοιπους στον πλανήτη όσο μοναδικό κι αν νομίζαμε ότι ήταν αυτό το συναίσθημα.
Ακούμε λοιπόν για κρίση αξιών (ουφ! Βαρετό πια, ε;) αποπροσανατολισμό νεολαίας (και γηραλέας θα προσέθετα), την παιδεία να νοσεί και άλλα του είδους συναφή.
Άκουγα σαν μαθητής τους δασκάλους μου να λένε ότι είναι χαρά μεγάλη γι’ αυτούς να τους χαιρετάνε και να τους θυμούνται παλιοί μαθητές όταν τους συναντούν ακόμα κι αν αυτοί δεν μπορούν να ανακαλέσουν στην μνήμη τους κάποιον από την πληθώρα των μαθητών που είχαν όλα τα χρόνια. Ομολογώ ότι κι εγώ ένοιωσα αρκετά υπερήφανος όταν με θυμήθηκε κάποιος μαθητής που είχα όταν για κάποιο διάστημα εργάστηκα σαν καθηγητής. Και η χαρά ήταν μεγαλύτερη γιατί θυμόνταν (και μου ανέφερε μάλιστα) κάποια από αυτά που είχαμε συζητήσει στην αίθουσα κατά την διάλεξη. Εκεί πράγματι αισθάνεσαι ότι έχεις κάνει κάτι ρε παιδί.
Πρόσφατα βίωσα και μια άλλη εκδοχή αυτού του συναισθήματος (όχι μοναδικού ξαναλέω). Έτυχε να συναντήσω έναν παλιό δάσκαλο αλλά όχι εξ όψεως ώστε να τον βοηθήσει η οπτική μνήμη για να με θυμηθεί. Τον πέτυχα κάπου στην μεγάλη γειτονιά του διαδικτύου. Χάρηκα ιδιαίτερα γιατί θυμόμουν ότι η σχέση του με τους υπολογιστές ήταν του φόβου! «Μια φορά τον άνοιξα» μου είχε πει τότε «και δεν ήξερα πως κλείνει και ντράπηκα». Κι όμως έχει πια ένα υπέροχο εκπαιδευτικό blog, πολύ «ψαγμένο» θα το χαρακτήριζα. Η χαρά λοιπόν ήταν διπλή όχι μόνο γιατί ανακάλυψα κάποιον παλιό δάσκαλο που με θυμήθηκε εξ ονόματος αλλά γιατί τελικά υπάρχουν και στην παιδεία κάποιοι που αγαπούν την μάθηση και εξελίσσονται χωρίς να αναπαράγουν στείρα αυτά που κάποτε έμαθαν.
Μην ξεχνάτε ότι οι περισσότεροι σ’ αυτό το χώρο που λέγεται εκπαίδευση, εισέρχονται για να αράξουν δυστυχώς και όχι μόνο δεν εξελίσσονται αλλά τελματώνουν.
Θα ήταν πολύ όμορφο για την παιδεία μας να είχαμε όλοι μια τέτοια ευτυχή συνάντηση μ’ έναν παλιό (εξελισσόμενο) δάσκαλο. Πολύ ελπιδοφόρο για τα παιδιά μας.
Καλή χρονιά να έχουμε.

Ανεκτίμητη; Μπα...

Διαβάσαμε τόσα πολλά και ακούσαμε περισσότερα όλο αυτό το διάστημα από τότε που έφυγε από την ζωή ο νεαρός μαθητής στα Εξάρχεια από σφαίρα αδέσποτη ή μη (αν και αδέσποτους θα χαρακτήριζα αυτούς που ρίχνουν τις σφαίρες και όχι αυτές, τις σφαίρες, καθ’ αυτό), που δεν ήξερα αν θα έπρεπε να γραφτεί κάτι ακόμα περί αυτού. Έχω την αίσθηση πως όχι. Γι’ αυτό θα ήθελα να εστιάσουμε σε κάτι άλλο και να προβληματιστούμε επί ενός θέματος με αφορμή το παραπάνω γεγονός.
Όλοι έχουμε αναλογιστεί σε διάφορες στιγμές της ζωής μας πόσο αξίζει μια ανθρώπινη ζωή. Εύκολα όλοι διατυμπανίζουν ότι η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη. Δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και υλικά αγαθά. Αμ δε!
Η ανθρώπινη ζωή είναι κοστολογημένη και μάλιστα στο χρηματιστήριο τιμών της, έχει πολύ μεγάλη ελαστικότητα!
Μας έλεγε ένας καθηγητής πανεπιστημίου, Βρετανός στην προέλευση, ότι είχε προκληθεί σάλος στην Αγγλία όταν σε μια πανεπιστημιακή έρευνα προσπάθησαν αν αποτιμήσουν σε αξία την ανθρώπινη ζωή και πιο συγκεκριμένα όταν κατέληξαν στον συμπέρασμα ότι κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική τιμή! Άλλη τιμή (ακριβότερη) είχε ο Βρετανός, κι άλλη (φθηνότερη φυσικά) είχε ο Ινδός στο συγκεκριμένο παράδειγμα που χρησιμοποίησαν και το οποίο ερμήνευαν με κάποιους δείκτες και κάποιες αιτιάσεις.
Σάλος φίλοι μου! Από τις φωνές αντίδρασης! Κι ίσως και σεις να έχετε την ίδια άποψη. Σε μια κοινωνία που τα πάντα έχουν τιμή, η ανθρώπινη ζωή είναι ανυπολόγιστη. Είναι;
Στατιστικά κάθε χρόνο χάνονται τόσοι συνάνθρωποι μας σε τροχαία όσοι περίπου είναι οι κάτοικοι μιας κωμόπολης στην χώρα μας. Θεωρητικά σκεπτόμενος ένας σημαντικός αριθμός αυτών των δυστυχημάτων λαμβάνουν χώρα σε συγκεκριμένα σημεία των ελληνικών δρόμων (π.χ. Εθνική Οδός, παραλιακή κλπ.). τα περισσότερα οφείλονται σε παρανομίες λόγω ελλιπούς φύλαξης ή μάλλον με καλύτερη φύλαξη θα εξέλιπαν τα περισσότερα απ’ αυτά. Που θέλω να καταλήξω; Φανταστείτε ότι κάθε ένα χιλιόμετρο του δρόμου περίπου θα τοποθετούνταν ένας τροχονόμος να ελέγχει την κυκλοφορία. Πόσο πιο τυπικοί θα ήμασταν στην οδήγηση και πόσα λιγότερα τροχαία θα σύμβαιναν;Πόσες ανθρώπινες ζωές θα γλίτωναν; Εύλογα θα μου πείτε, αυτό δεν γίνεται! Που να τους βρεις τόσους τροχονόμους, άσε που χρειάζεται μια τράπεζα για να τους πληρώσει. Και εκεί καταλήγουμε! Ότι αν χρειαστεί βρίσκονται, εδώ βρέθηκαν τόσες χιλιάδες άμισθοι εθελοντές για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν θα βρίσκονταν επί πληρωμής επιπλέον τροχονόμοι; Άλλωστε τι είναι ο μισθός και οι απολαβές που θα πάρουν οι τροχονόμοι αυτοί μπροστά στην αξία των ανθρωπίνων ζωών που θα σωθούν με την καλύτερη φύλαξη!
Τελικά μήπως έχει πεπερασμένη αξία η ανθρώπινη ζωή; Και αρχίζω να νομίζω ότι αξίζει λιγότερο από έναν μισθό!
Αλήθεια πόσα παίρνει ένας ειδικός φρουρός;
Καλημέρα σας.

Το σχολείο της χαμένης νιότης ...

To αντιγράφω όπως το έλαβα στο mail μου...
απλά μου βγήκε ένας αναστεναγμός στο τέλος... Γιατί όχι κι εμείς;
-------------------

Το σχολείο της χαμένης νιότης...

Kαλημέρα Σχολείο - Καλημέρα Θλίψη

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.
Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ(οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές. Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους.

Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.
Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως). Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».

Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας).

Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.
Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.

Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;
Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή». Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;
Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες! Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι Φιλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι' αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ' όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.

Ηλιοβασιλέμματα

Ο τρυγητής Σεπτέμβριος είναι ιδιαίτερα αντιφατικός μήνας.
Από την μια μας θλίβει που αρχίζουν τα σχολεία, τελειώνει το καλοκαίρι, χάνεται η ξενοιασιά του θέρους και η ραστώνη του Αυγούστου αλλά από την άλλη για τους ίδιους ακριβώς λόγους μας θέλγει! Αναζητάμε τους φίλους που "χάσαμε" λόγω καλοκαιριού συνεχίζουμε τις δραστηριότητες του χειμώνα και γενικώς οργανώνουμε πιο μεθοδικά τις κινήσεις μας αντίθετα με το "χάσιμο" και το "σκόρπισμα" που μας προξενεί το καλοκαίρι.
Όλα καλά λοιπόν καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι όλες οι εποχές έχουν την χάρη τους και η καθεμιά μας προσφέρει κάτι το μοναδικό με τον τρόπο της.
Αυτό που έδωσε την αφορμή για αυτή την αναφορά είναι η υποκειμενικότητα όλων αυτών που ανέφερα ακριβώς παραπάνω. Αν είμασταν λοιπόν σε μια διαφορετική διάθεση θα λέγαμε ότι το ριμαδιασμένο καλοκαίρι έλαβε τέλος αφού μας έκανε νωχελικούς και μας έψησε με τους καύσωνες και τις πυρκαϊές ενώ ο απαίσιος χειμώνας έρχεται για να μας ταλαιπωρήσει με τα ακριβά καύσιμα κλπ.
Πόσο διαφορετικά φαντάζουν όλα από την σκοπιά που τα βλέπουμε κάθε στιγμή.
Θυμάμαι σαν φοιτητής θαύμαζα το ηλιοβασίλεμμα της Λάρισας από ένα λόφο λίγο έξω από την πόλη και με πόσο όμορφα χρώματα έντυνε το σούρουπο της πεδιάδας ιδιαίτερα τις εποχές των αλλαγών, όπως η άνοιξη και το φθινόπωρο. Δήλωνα μαγεμένος και δεν δίσταζα να το συγκρίνω με αυτό της Σαντορίνης μην έχοντας βέβαια θαυμάσει ακόμα το απολύτο νησιωτικό ηλιοβασίλεμμα του Ελληνικού Αρχιπελάγους.
Κάποια στιγμή βρέθηκα καλοκαίρι στο ίδιο σημείο και θέλησα να μοιραστώ το ίδιο σαγηνευτικό ηλιοβασίλεμμα με την παρέα που με ακολουθούσε.
Λάβαμε θέσεις λοιπόν και αναμέναμε το καταπληκτικό θέαμα για το οποίο είχα ήδη προλογίσει και εκθιάσει. Ομολογώ ότι ούτε και γω ένιωσα κάτι ξεχωριστό πόσο μάλλον η παρέα μου που απλά με κοίταξε συγκαταβατικά και έγνεψε "πάμε" αφού το θέαμα ήταν πολύ κλασσικό για να είναι αξιομνημόνευτο.
Τελικά, αναρρωτιέμαι που έγγυται η διαφορά; Στα ηλιοβασιλέμματα, στην συντροφιά ή στην μοναξιά της στιγμής ή μήπως στην ίδια την στιγμή και την διάθεση που μας γεννά;
Όπως θα έλεγε κάποιος έξυπνος ερευνητής "Το πείραμα πρέπει να επαναληφθεί! Ώστε να εξάγουμε ακριβή συμπεράσματα" .
Καλό χειμώνα.